اگر مکتب ها بسوزند، روند صلح یعنی چه؟

afghan-school-education-girls-afp-640x480

ما با یک جنگ رو به رو هستیم که از سوی بنیاد گرا ها جاری هست که کودکان را به آموختن آموزش نمی گذارند.

در همین هفتۀ که امریکا دروازۀ گفت وگوها را به روی طالبان گشوده است، سه  کشتار گروهی کودکان دانش آموز انجام شد – آن هم فقط به این علت که می خواستند مکتب بروند – که پرسش های را ببار آورده است که چگونه طالبان به این گفت وگوها پاسخ می دهد؟

در جریان فقط چند روز از گشایش دفتر قطر، طالبان نه جهان گرد را در بخش های شِمالی پاکستان از پا در در آوردند و گفته اند که این کار در واکنش به حمله های هواپیما های بدون سرنشین ایالات متحدۀ امریکا انجام شده است.

اما چه توجیح ممکن منفجر ساختن موتر مسافر بری حامل چهل دانش جو در کویته پاکستان از سوی طالبان پیش کش شده می تواند؟ چهارده دختر بی دفاع در همان بم گذاری کشته شده شدند و هشت تن دیگر نیز هنگامی جان های شان را از دست دادند که یک بیمارستان آماج حمله های هراس افگنان قرار گرفت.

دست یافتن به صلح خشونت ها را پایان نخواهد داد مگر این که یک تعهد قوی برای حُرمت گذاشتن به حقوق پایه یی بشر از سوی طالبان سپرده نشود.

در سه سال گذشته دست کم هزار مکتب در افغانستان و پاکستان آماج بم گذاری قرار گرفتند، به آتش کشیده شدند و یا هم از سوی این گروه بسته شدند.

گروه طالبان برای پیش برد فعالیت های شان از تلویزیون ها، انترنت و در کل از همه فناوری روز کار گرفتند، اما هنوز هم به حقوق انسانی بشر و دست کشیدن از ممانعت شان با آموزش دختران باز نیستادند.

اگر طالبان دو باره قدرت را در افغانستان به دست گیرد، این کشور ممکن است گواه یک عقب گرد شدید در پیوند با حقوق بشریی زنان و دختران باشد.

مقالۀ از گوردن بروان – نخست وزیر پیشین بریتانیا

برگردان: قیام نوری