راه دراز فراروی زنان افغان: دیده بان حقوق بشر

afghan-women

۲۲/۱۲/۲۰۱۲ – امسال، افغانستان روز جهانی حقوق بشر را با کشته شدن یک دادخواه حقوق زن در این کشور آغاز کرد.

شماری از افراد ناشناس ناجیه صدیقی ، سرپرست ریاست امور زنان ولایت لغمان را  در حالی ازمیان بردند که در حال حرکت به سوی دفتر کارش بود. کشته شدن بانو صدیقی تکان دهنده بود، اما به راستی این موضوع حیرت انگیزی نبود.

او تنها دو سه ماه محدود می شد که پس از کشته شدن حنیفه صافی، رئیس پیشین امور زنان ولایت لغمان – این پست را بر عهده گرفته بود. حنیفه نیز در اثر انفجار مواد انفجاری جا سازی شده در موتر حاملش در ولایت لغمان کشته شد. در این رویداد همسر و یک دختر حنیفه نیز از میان رفت. هیچ کسی مسؤولیت این رویداد ها بر عهده نگرفت و هیچ کسی نیز در پیوند با این رویداد های خونین بازداشت نشدند.

کشته شدن صدیقی و صافی یکی از بارزترین نمونه ها از نگرانی بدتر شدن وضعیت زنان در سال های پس از سال ۲۰۱۴ میلادی است که قرار است بسیاری از نیروهای خارجی افغانستان را ترک بگویند. از سوی هم، حمله های نمایشی فراوانی بر نهاد های مدافع حقوق زن در سراسر افغانستان مثلا، حمله بر دفتر های وزارت امور زنان از سال ۲۰۰۱ میلادی به این سو انجام شده اند.

در هر ۳۴ ولایت افغانستان یک دفتر به نماینده گی از وزارت امور زنان موجود است.  این دفتر ها در خط نخست تلاش های حکومت افغانستان برای تقویت حقوق زنان و مبارزه با پدیدۀ خشونت در برابر زنان می باشد. هر چند تلاش های حکومت افغانستان در این راستا با کوتاهی های روبرو بوده است؛ اما هیچ کسی از چالش های که کارکنان وزارت امور زنان در سطح ولایت ها در دفاع از حقوق زنان روبرو هستند، چشم پوشی کرده نمی توانند.

با در نظر داشت چنین شرایط سخت و دشوار، شماری از مقام های وزارت امور زنان افغانستان علاقه و جرئت باور نکردنی از خودشان نشان داده اند. به گونۀ مثال دیده بان حقوق بشر شماری از مواردی را شنیده است که شماری از کارکنان وزارت امور زنان – به تعدادی از زنان بی سر پناه که از خشونت های خانواده گی فرار کرده اند، در خانه های شخصی خود شان و با تحمل خطر جدی شخصی پناه داده اند.

به جز از موارد خشونت ها در برابر زنان که از سوی رسانه های محلی افغانستان به نشر رسیده اند، موارد بسیار دیگر نیز می باشد. دیده بان حقوق بشر نیز شماری از موارد را به بررسی گرفته است. فریبا ۳۵ ساله که ناشنوا و گنگ است، در ماه اپریل سال ۲۰۱۲ میلادی از سوی شماری از افراد در ولایت پروان تجاوز جنسی شد. او چندین بار کوشش خودکشی کرد و از سوی خانواده اش نیز به قتل ناموسی تهدید شده است. رابعه در ماه اکتوبر سال ۲۰۱۲ در ولایت کنر به آتش زده شد و جان داد. معصومه، دختری نوجوانی در ماه سپتمبر سال روان میلادی در ولایت هرات پس از آن که می خواست از یک عروسی اجبار فرار نماید، به دار آویخته شد. مردی که وی را همراهی می کرد، نیز از میان برده شد.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در گزارش تازه ی گفته است که در میان ماه اپریل و اکتوبر امسال ۴۰۰۰ هزار  مورد خشونت ها در برابر زنان را به ثبت رسانیده است؛ رقمی که یک هزار مورد افزایش را در مقایسه با همین مدت در سال پار نشان می دهد.

دستآورد های زنان در دهۀ پسین غیر قابل انکار است. هر چند این دستآورد ها شکننده هستند. همان گونه که زنان افغان به شکل فزاینده ی با آینده ی خطرناکی روبرو هستند، این برای ایالات متحدۀ امریکا و دیگر کشور های تمویل کننده ی افغانستان مهم است که تعهدات قوی را در پیوند با این که زنان افغان در آینده چگونه حمایت خواهند کرد، به زنان افغان بسپارند.

مترجم: قیام نوری –