زنی زندانی در طویله سرانجام از بند رها شد

 ۱۶/۱۰/۲۰۱۲ – گلثم، زنی است که در روستای کشو ولسوالی تشکان ولایت بدخشان برای مدت طولانی در طویلۀ در خانه همسرش در بند بود. اما، سرانجام وی از این وضعیت غم انگیز نجات داده شد.

پس از سحرگل، بانو گلثم، دومین بانوی است که از طویله خانه های شان نجات داده می شوند. سحرگل نیز برای شش ماه در طویلۀ در خانۀ همسرش، در بند بود و سرانجا نجات یافت.

ذوفنون حسام ناطق، رییس ریاست امور زنان ولایت بدخشان می گوید که بررسی های ابتدایی نشان می دهند که خانم گلثوم در زمان بارداری به شکل بی رحمانه مورد خشنونت خانواده گی قرار گرفته است:” این دختر با یک مرد زن دار عروسی کرده بود و انباق اش بالایش ظلم می کرد و در یک تویله خانه وی را زندانی کرده بودند. وی مدت زیاد را در این طویله خانه سپری کرده، آزار و اذیت شده است. گلثوم در این جریان حامله بوده و طفل اش بعد از تولد سوی تغذی می باشد. حالت طفل نشان می دهد که این خانم در دوران حاملگی به غذا دسترسی نداشته است
بانو گلثم، قربانی این خشونت دردناک، در حالی که به سختی می توانست حرفی به لب بیاورد، به خبرنگاران چنین می گوید:” مرا در یک خانه انداخته بودند که تاریک بود در همان خانه مرا لت و کوب می کردند.”

وحیدالله ارغوان، مسوول دفتر ساحوی کمسیون مستقل حقوق بشر در فیض ﺁباد از وضعیت صحی خانم گلثوم ابراز نگرانی می کند. آقای ارغوان می گوید که با وجود درخواست این کمسیون، مقامات امنیتی عاملان این رویداد را بازداشت نکرده اند:” این خانم از شوهر و انباق اش شکایت دارد، ما نهاد های امنیتی و کشفی را در جریان گذاشته ایم ولی تا هنوز در منطقه نه رفته اند تا معلومات بدست بیاورند و عاملین این خشونت را دستگیر کنند.”

در یک سال اخیر، این دومین و شدید ترین خشنونت است که قربانی ﺁن دو زن از ولایت بدخشان می باشند؛ قربانی نخست خانم سحرگل از ساکنان ولسوالی درایم بدخشان بود که در بدل پول گزاف تحت نام ازدواج بالای یک مرد در ولایت بغلان به فروش رسید.

سحرگل پس از شکنجه و لت و کوب از طرف خشو و خانوادهء شوهرش به تن فروشی مجبور ساخته شد و در یک زندان خانگی، زندانی شده بود.

و اما، اینبار قربانی دوم خانم گلثوم است که از یک زندان خانه گی در قریهء « کشو» تیشکان بیرون کشیده شده است.

کمسیون مستقل حقوق بشر و نهاد های حمایت کننده از حقوق زنان از افزایش خشنونت ها در این ولایت ابراز نگرانی می کنند و می گویند که نهاد های اجراییوی در برابر این چنین حوادث از خود غفلت نشان می دهند.