برای بهتر شدن وضع کودکان برنامه های اثر گذاری نیستند

گزارشگر: قیام نوری |  فرخنده زهرا نادری با ابراز این مطلب می گوید که یک مقدار کار های برای کودکان بی بضاعت در کشور صورت گرفته است، اما این کار ها بسا ناراحت کننده می باشند.

بانو نادری، از وزارت های کار و امور اجتماعی، جامعۀ مدنی و دیگر های نهاد های مربوط می خواهد که برای بهبود زنده گی کودکان گدا در کشور، برنامه های  اثر گذار طرح و عملی شود.

وزارت کار و امور اجتماعی به روز سه شنبۀ ( ۲۵/۹/۲۰۱۲) نشستی مشورتی را زیر عنوان ” حمایت از کودکان گدا و کودکان کارگر در خیابان “ در مقر این وزارت در کابل برگذار کرد.

در این نشست مشورتی شماری از اعضای مجلس نماینده گان، فعالان حقوق مدنی، فعالان حقوق بشر و رئیس سره میاشت کشور شرکت ورزیده بودند.

فرخنده زهرا نادری، عضو مجلس نماینده گان و فعال حقوق زن در کشور که در این نشست سخن می گفت، می گوید که گدایی کودکان یکی از جمله درد های بی درمان افغانستان است که توجه چندانی به آن از سوی مسؤولان مربوطه انجام نیافته است.

 بانو نادری در ادامه با نگرانی شدید از وضع کودکان کارگر و گدا در کشور، تأکید می ورزد که اگر برنامه های منظم و درستی برای بهتر شدن زنده گی این کودکان روی دست گرفته نشود؛ این کودکان در آینده به گروه های بسیار خطرناک مبدل خواهند شد که آنگاه هیچ نیروی آنان را کنترول نخواهد توانست.

فرخنده زهرا نادری          عضو مجلس نماینده گان و فعال حقوق زن

” . راه حل به این موضوع چه است. یکی از راه حل برای این معظل این است که همۀ ما { پارلمان افغانستان، وزارت کار و امور اجتماعی و فعالان حقوق بشر و جامعۀ مدنی} باید یک هماهنگی داشته باشیم؛ که مطمئن هستم در این باره همۀ شما با من هم نظر هستید. حکومت باید با برنامه های خود دیگر نهاد های را که برای این کودکان صدا بلند می کنند، از جمله نهاد های جامعۀ مدنی، منسجم بسازد. موضوع دوم که برای حل این مشکل مهم است، آن عبارت از سهم گیری فعال و رضاکارانۀ خود جوانان است. امروزی جوانانی هستند که می خواهند به گونۀ افتخاری با ما برای حل این موضوع کار نمایند و ما باید این فرصت را برای شان فراهم سازیم. و جامعۀ مدنی و خود وزارت کار و امور اجتماعی می توانند چنین زمینه های را برای این جوانان رضاکار فراهم سازند.”

آمنه افضلی، وزیر کار و امور اجتماعی، شهدا و معلولین نیز می گوید که برای گرد آوری کودکان گدا از روی جاده ها و سرک ها یک راهکار اثرگذار توأم با همکاری و هماهنگی مجلس نماینده گان افغانستان، جامعهُ مدنی، کمیسیون مستقل حقوق بشر و دیگر نهاد های مربوطه نیاز می باشد.

نشست های مشورتی از این دست میان اعضای مجلس نماینده گان، وزارت کار و امور اجتماعی و فعالان حقوق بشر برای حمایت از کودکان آواره در جاده ها در آینده نیز برگذار خواهد شد.

این گفته ها در حالی ابراز می شوند که بر بنیاد آمار های رسمی نهاد های مدافع حقوق بشر، هم اکنون بیش از سه میلیون کودک بی سرپرست و آواره در افغانستان مشغول کار های شاقه و یا هم گدایی هستند.

هر چند در این زمینه کار های از سوی حکومت انجام یافته اند، اما این کار ها ظاهراً برای بهبود وضع زنده گی کودکان اثر گذار نبوده اند.