۱۱ سال پس از ۱۱ سپتمبر: چشم انداز جوانان افغان

گزارش ویژه از: مجلۀ فارین پالیسی

در صبحگاهان یازدهم سپتمبر سال دو هزار و یک میلادی، من شانزده سال داشتم و تازه از صنف درسی ام بر می گشتم که نخستین پوشش خبری فاجعه یازده سپتمبر را از طریق تلویزیون دفتر استادم دیدم. فاجعه بود، جهان تغییر کرد و اوضاع چنان که بود دیگر آن چنان باقی نماند.

۹/۱۹/۲۰۱۲ نه سال پس از این رویداد ما به واشنگتن دی. سی نقل مکان کردیم. خواستم در دفتر توسعۀ ایالات متحدۀ امریکا کاری پیدا کنم. اما تلاش ها بی نتیجه بود و سرانجام در یک شرکت خصوصی که از سوی حکومت ایالات متحدۀ امریکا برای آموزش سربازان افغان استخدام شده بود، مقرر شدم.  تنها دو ماه پس از سقوط مرکز تجارتی جهان، و به دنبال آن حمله های هوایی ایالات متحدۀ امریکا به افغانستان که به سقوط رژیم طالبان انجامید. از همان آغاز یکی از اولویت ها ساختن یک اردوی ملی قوی در صدر فهرست کار های ایالات متحدۀ امریکا در حکومت تازه تأسیس جمهوری اسلامی افغانستان بود.

در خزان سال ۲۰۱۰ اردوی ملی افغانستانن هنوز از سوی نیروهای ائتلاف در حال ساخت بود. من فرصتی داشتم که برای مدتی کوتاهی در افغانستان سفر نمایم و نیز دریافتم که یک نیروی بزرگ پیش روند در عقب جامعه افغانستان و فرا تر از نیروهای امنیتی آن قرار دارد: آن هم جهنده گی مردم غیرنظامی این کشور است.

 در هفتۀ گذشته من سرخط روزنامۀ را خواندم که در یک حملۀ انتحاری شماری از غیرنظامیان کشته شده اند. امروز نیز آگاه شدم که دو دختر در یک حمۀ انتحاری در گوشۀ از این سرزمین کشته شده اند. من هرگز نامه های آن دخترک ها را نمی دانستم اما من هرگز لبخند های آنان را فراموش نمی کنم. هنگامی که من به روی صحفۀ تویتر در بارۀ سکتیستان آگاه شدم، یک برنامه که در آن به کودکان چگونه سکیت بازی کردن را آموزش می دهد.

 از زمان سقوط رژیم طالبان بدین سو، یک تعداد شبکه های جامعه مدنی آموزشی و تحصیلی در سراسر این کشور ظهور کرده است. برنامه های آموزشی و ظرفیت سازی در آموزش شیوه های معیاری بازرگانی کمک کرده است – کار های که اگر وجود نمی داشت، زمینه ها را برای پیوستن افرادی که از این برنامه ها سود برده اند به صفوف طالبان بیشتر می ساخت. هنگامی که جوانان شیوه های مدیریت و رهبری را می آموزند، آنان به ارزش های انسانی شان بیشتر پی می برند.

بلی، چالش ها وجود دارند، اما آنچه مهم تر از چالش ها استند، این است که افرادی است که برای داشتن یک آینده بهتر در افغانستان کار می کنند.

همان طور که نیروهای ائتلاف در حال ترک گفتن افغانستان است، آنچه که واقعاً این کشور را کمک خواهد کرد و برای افغانان آینده ی را به ارمغان خواهد آورد گروه ها و نهاد های جامعۀ مدنی است که برای کودکان کار می کنند –  آنان را از جاده ها گرد آوری می کنند تا برای آنان یک گزینه دیگری زنده گی کردن بهتر – همانند فراهم کردن زمینه های آموزشی، برگذاری ورکشاپ – فراهم نمایند.