زنان افغانستان

افغانستان یک سرزمین خشن و خشک برای همه اتباعش، به ویژه برای زنان و دختران این کشور بوده می تواند. بسیاری از آنان در هراس هستند که پس از خروج سربازان ناتو از افغاسنتان در پایان سال دو هزار و چهارده میلادی آنان به علت رسم و رواج های قبیله یی بیشتر از بیش آسیب پذیر شوند.

سرمقالۀ از: نیویارک تایمز

۱۶/۸/۲۰۱۲ حقوق زنان در یک دهۀ اخیر پیشرفت های دلگرم کننده ، اما شکننده بوده است. اما، این حقوق به ساده گی می تواند از میان برود، مگر این که برای حفظ این پیشرفت ها یک تعهد قوی از سوی رهبران افغان و واشنگتن و نیز همکاران جهانی شان به میان بیاید.

محدودیت های شدید که پیش از یازدۀ سپتمبر از سوی طالبان در برابر دسترسی زنان به افغان آموزش و پرورش، بهداشت و کار کردن در بیرون از خانه وضع شده بود، با روی کار آمدن حکومت تازه از میان برداشته شد. زنان به دفتر ها رفتند، برای گرفتن پست های دولتی نامزد شدند و نقش بیشتر را در جامعۀ افغان بازی کردند؛ و حتا برخی از زنان افغان تجارت های خود شان را آغاز کردند. قانون اساسی سال ۲۰۰۴ افغانستان حقوق مساوی را به همۀ شهروندان کشور تضمین کرده است. در سال دو هزار و نه میلادی، یک قانون تازۀ، خشونت در برابر زنان را منع قرار دادند و مجازات تازۀ را برای عروسی های زیر سن و یا هم اجباری ، تجاوز جنسی و یا هر گونۀ خشونت های دیگر تعیین کرد. بسیاری از دختران اکنون در مکتب ها می روند و میزان مرگ و میر مادران نیز کاهش یافته است.

بدون شک، هنوز باید کار های زیادی انجام شود. بیش از نیم از دختران افغان اکنون در مکتب ها نیستند و آن تعدادی که هم در مکتب ها هستند، تا پایان فراغت شان در مکتب باقی نمی مانند. ایجاد ترس یک موضوع عام است؛ دختران آماج قرار می گیرند و حتا به روی آنان تیزاب پاشیده می شوند. این یک موضوع غیر عادی در روستا های افغانستان نیست، که خانواده ها برای پرداخت بدهی های سنگین شان دختران شان را در بدل پول به عروسی می دهند و یا حتا آنان را مجبور به تن فروشی می کنند. زنان که از سوی شوهران و خانواده های شان مورد خشونت قرار می گیرند، بیشتر اوقات به جای این که عاملان خشونت ها، به زندان ها بروند، خود زنان شکنجه دیده به زندان می روند.

یک نهاد مدافع حقوق بشر در یک بررسی که در آن با ۵۸ زندانی زن گفت و گو شده بود، دریافته است که نیم از زنان زندانی به علت کار های که هر شخص منطقی آن را یک جرم نمی پندارد، مانند فرار از نهاد های غیر اخلاقی، راهی زندان شده اند. این نهاد می گوید زنانی که به زور در سنین پائیین به ازدواج داده می شوند و یا هم مورد خشونت قرار می گیرند، به ندرت پرونده های آنان مورد پیگرد قضایی صورت می گیرد. افزون بر این، قربانیان زن از سوی قاضیان و نیروهای امنیتی نیز حمایت اندکی می شوند.  

کارنامۀ کرزی برای دفاع از حقوق زنان نیز کمتر دلگرم کننده است. در حالی که وی شماری از زنانی را که جرم های اخلاقی متهم بوده اند، بخشیده است، اما توانایی وی در اجرای درست قانون منع خشونت در برابر زنان بسیار کم بوده است. در ماه مارچ سال روان میلادی، رئیس جمهور کرزی فرمانی را از سوی شورای علما امضا کرد که می گوید زنان در مقام پس از مردان قرار دارد. در حالی که حکومت وی و ایالات متحدۀ امریکا در حال جستجوی راه ها برای صلح با طالبان هستند، بسیاری از زنان نگران هستند که منافع زنان در بخش از این معاملۀ راهبردی قربانی خواهد شد.

ادارۀ اوباما تأکید کرده است که این موضوع رخ نخواهد داد چنانچه به تازه گی وزیر خارجۀ ایالات متحدۀ امریکا در نشست توکیو وعده داد که ایالات متحدۀ امریکا قوییاً در کنار زنان افغان خواهد ایستاد. اما، با این حال، اکنون چنان به نظر می رسد که واشنگتن و دیگر تمویل کننده گان به گونۀ جدی برای ساخت و تکمیل پروژه های بزرگ برای ارتش افغانستان هستند ، تا تقویت حقوق زنان افغان!